Leggjetid...

"...så eg tok båten heim". Hoho... tok båten heim? Nei du, eg sat nok stille og roleg i han gjennom heile overfarten, og då vi var komne fram, lot eg han liggje att ved kaia. Ajajaj... kan det verte knusktørrare? God natt!

Driving Home For Christmas

Nei, det gjer eg ikkje. Tenkje seg til - køyre bil medan eg bloggar? Nei du. Det hadde teke seg ut, gitt! Og eg køyrde ikkje heim til jul heller. Best å la det vere fann eg ut, ettersom eg har slik panikk for lyskryss og køyrebaner (in plural). Eg har jo forsåvidt ingen bil å køyre heller, så eg tok båten heim. Tryggast slik. Og så litt bil. Men her omkring finst det altså ikkje lyskryss og det var mamma som køyrde, så vi kom oss trygt heim.

Så - til poenget. Eg er altså heime! Heilt heime faktisk (ja, nei, ikkje heime i Himlen). Men i det minste heimeheime. Heime hjå mamma, pappa og bestemor. I den vesle bygda mi med aude markar og tome hus. Men så er i det minste markane kvite, og i nokre av husa er det lys. Dei husa som ikkje er tome altså. Og om ein ser slik på det, så er eigentleg lyspunkta sterkare når det er langt mellom dei... Så eg likar deg - mi vakre folketome bygd.

Var det poenget mitt? Nei, det var det aldeles ikkje. Eg må visst innsjå at eg ikkje har noko slikt i augneblunken. Men eg er heime i det minste. Eg er aldri så lite overtrøytt her eg sit for meg sjølv. Og livet. Livet det er fint. Eg er heime til jul.

Strax-huset i mitt hjarte!

Ein halv stykk praksisrapport ferdigskrive! :oD Men til kva pris?

Eg trudde eg hadde seinvakt på praksisen i dag, så eg sat oppe til kl fem i natt og skreiv oppgåve. Eg må seie eg var strålande nøgd med meg sjølv eigentleg, heilt til eg i dag tidleg kl 09.40 fekk telefon frå min kjære medstudent, om eg ikkje hadde tenkt å kome i dag. Så hadde eg altså ikkje seinvakt likevel. Det var berre ynskjetenkning. Ynskjetenkning som på merksnodig vis har vorte overført til tal og bokstavar i svart penneblekk i avtaleboka mi. Kort fortalt vil det vel eigentleg seie at eg forsov meg igjen...

Ein ven juleverkstad

I går kom eg retteleg i julestemning. Det var juleverkstad her i heimen. Juleverkstad med Navigatørane Sentrum. Du for ei oppleving, om eg skal få seie det sjølv! Julemusikk, julekortlaging, julekortmaling, juleteikning, strikking, peis i fjernsynet, peparkaker, clementinar, fiken, kanelsnurrar, gløgg og nydelege menneske. Kan ein eigentleg få eit stort betre avbrekk i kvardagen? Nu vel. Ta bileta som prov.

Konsentrerte julehandverkarar

Eit vent juletre

Eg er nøgd

Å gjere eit heidundrandes godt inntrykk på arbeidslivet...

Eg forsov meg i dag. BIG TIME! Som nemnt er eg i praksis for tida. Den jamne arbeidstida er frå 07.45 til 15.30. Også i dag.

Eg vakna kl. 11.45, sånn cirka. Godt utkvilt og i strålande humør. Heilt til eg såg kva dei digitale siffera på mobilen min synte. Og at eg hadde fått tre tekstmeldingar. Og ein telefon. Som eg ikkje på noko tidspunkt kan hugse å ha høyrt.

Det verste av alt, er i grunnen at det etterkvart demrar litt for meg. At eg stilte inn alarmen og la mobilen borte ved døra då eg la meg i går. Sånn for at eg skulle måtte gå ut av senga i dag tidleg. Få kroppen i gang liksom. At eg tidleg denne morgonen slo på taklyset, og den vesle lampa i bokhylla. Og at eg i farten på veg attende til senga sette på musikk. Slik at eg verkeleg ikkje skulle kunne sovne igjen. Eg skulle jo berre slappe av litt. Berre vakne litt først. På ein behageleg og roleg måte. Tabbe!

Så i kveld skal eg altså gå nattevakt i staden. Det passar i grunnen eit innbarka B-menneske bra. Eg må diverre likevel bite i det sure eplet, svelgje stoltheita og innrømme at det hadde vore kjekt å gjere eit litt betre inntrykk på det som elles kanskje kunne vore ein komande arbeidsplass...

Å gå skodd..

I dag reiste eg så og seie jorda rundt for å få tak i eit støvlettpar til vinteren. Neimmen ikkje lett skal eg seie deg! Av garde med buss og rulletrapper, rulleband og ikkje minst apostlane sine hestar. Opp og ned, inn og ut.

Eg trudde altså at eg hadde funne paret. Etter mykje om og men med omsyn til pris, lengde, breidde og den slags. Det er til opplysning ikkje så lett det med lengde og breidde for oss med lange smale pailabbar. Når ein i tillegg må ta omsyn til pris, av di ein er fattig student og er oppvaksen på Søre Sunnmøre samt er eit kvinnfolk med dårleg utvikla evne til å ta avgjerdsler, er det å kjøpe støvlettar så og seie umogleg. Eg måtte difor diverre konkludere med at i høve pris og lengde og breidde og det heile, så var ikkje dei flotte svarte støvlettane på Eurosko paret for meg. Dei var rett og slett finare å sjå til på stativet, enn dei var behagelege på foten. For ikkje å snakke om prisen. Så snakkar vi heller ikkje om den...

Ferda gjekk vidare til neste handlesenter, neste butikk. Der, rett innanfor døra. Dei som skulle bli mine. Eit høgt, rakt, slankt og gyllenbrunt eksamplar av eit støvlettpar. Med snøring og det heile. Ja, kun att i størelse 36 seier du, du hjelpsame butikkdame. Midt i blinken. Eller er det kanskje meir på sin plass å seie midt i nålauget? Om lag akkurat like i lengde, breidde og vidde som føtene mine. Men berre om lag, då eg meir på det jamne tek i bruk sko med nummeret 40 innprenta i sålen... Ja, det er ikkje min feil at eg har store føter. Far min har store føter. Vel, no skal det seiast at han er mann, og eigentleg har ganske normalt store føter. Men så har altså bror hans enorme føter, og far deira hadde temmeleg digre føter han òg. Eg er klar over det. Eg har fått det med meg. Dei er alle menn. Eg er ikkje. Poenget er likevel det; at eg er arveleg belasta. Det er med andre ord ikkje min feil.

Så hadde dei altså ikkje nummeret mitt i butikken. Det dei hadde derimot, var den hjelpsame butikkdama og ein telefon til Bianco Footwear på Vestkanten kjøpesenter. Personen i andre enden hadde visst eitt par brune støvlettar i størelse 40 att. Reservasjon. Nervøsitet kring det om ein vil rekkje det eller ikkje. Apostelhestar. Buss nummer 32. Apostelhestar att. Rulletrapper. Apostelhestar enno ein gong. Rulleband. Bianco Footwear rett forut. Og der, bak disken eitt par høge, rake, slanke og gyldenbrune støvlettar. Med snøring og alt. Eg dreg kortet. Då er det gjort. Dei er mine.

Det umoglege har vorte mogleg. Til opplysning har eg også teke til vitet og kjøpt noko som kan minne om broddar, men som skal vere noko vanskelegare for det blotte auge å sjå... Så no skal eg ikkje gå på hovud eller bakende, om eg no mot formodning skulle falle i gamle synder og gå i utslitne tennisskor ein kald vinterdag...